این جمله را که دانایی توانایی است را از بچگی زیاد شنیدم. فکر کنم در کتابهای درسی قدیمی نوشته شده بود. شاید هنوز هم وجود داشته باشد. بله دانایی واقعا توانایی است. اگر من بدانم کجا میوه ارزانتر میفروشند سودی خواهم کرد. از این جور مسایل گرفته تا مسائل بزرگتر. مثلا اطلاعات پزشکی داشته باشم تا خودم محافظت کنم یا اگر ماشینم در وسط ناکجا آباد خراب شد بتوانم با اطلاعاتی که دارم درستش کنم. اما دانایی یعنی چه؟ یعنی من بدانم. اگر تمامی آدمها همان اطلاعاتی را که من دارم داشته باشند باز من تواناتر خواهم بود یا اصلن دانایی من مهم خواهد بود؟ اگر من دانا باشم به این معنی است که بیشتر میدانم و در مقابل نادانی دیگران یک مزیت به شمار می آید. پس دانایی یعنی اختلاف. در برخی مواقع افراد خود تلاشی برای داناتر کردن خود قدم بر نمیدارند چون زحمت دارد. در عوض با نادان نگه داشتن دیگران آن اختلاف را تامین میکنند. + نوشته شده توسط من در دوشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۶ و ساعت 22:47 |

یه عده را تا بهشان روی خوش نشان دهی جرات نزدیک شدن به تو را پیدا میکنند. یکی از چیزهایی که این فرصت طلبان را رو میدهد شوخی است. خنده کردن و روی همیشه عبوث نشان ندادن باعث پر رو شدن یک عده میشود. در اینباره قبلا نوشته بودم. وقتی جرات پیدا میکنند اول چیزی که میخواهند پول است. مثلا پول بما قرض بده یا از آن بدتر ضامن ما در فلان بانک بشو که در بسیاری موارد قسط بانک را نمیدهند و آدم را بدبخت میکنند. در مراحل بعد قرض گرفتن ماشین و وسایلت است. در مرحله بعد توانایی هایت هست که میخواهند مفت تصاحب کنند مثلا تعمیر دستگاهی را بلدی و آنها با خواهش و التماس از در دوستی میخواهند مفت برایشان انجام دهی یا حمالی تکلیف مدرسه و دانشگاهشان را بر دوش تو بیندازند. در مرحله بعد وقت تو را میخواهند. لطفا سر راهت که میروی بانک این قبض را هم تو زحمت خرحمالی و پرداختش را بکش یا حالا که طرف بازار میروی برای من هم فلان کوفت را بخر (البته اگر شانس بیاوریم و پولش را بعدا بدهد). خلاصه همه چیزی از اخلاق خوب و روی خوب نشان دادن و با حوصله و مثل انسان رفتار کردن شروع میشود. امروزه اینترنت هم وسپله این پررویی شده است. با فرستادن جوک و چیزهای بامزه روزنه رفاقت را ایجاد میکنند و کم کم که ما جواب دادیم طرف جرات بیشتری برای نزدیک شدن در محل کار و بیرون و برنامه ریزی برای کندن از ما پیدا میکند و بالاخره در سر بزنگاه و وسط

درباره وبلاگ

زندگی سگی زندگی ادمهایی است که هر روز حقشان خورده میشود. ادمهایی که درست رفتار میکنند اما دیگران با انها درست رفتار نمیکنند. زندگی ادمهایی که با درستی، ترس و آبرو بزرگ شدند، در خانواده هایی که مثلا همیشه بی سر و صدا و دست به عصا رفتار کردند. انهايي كه از ستم همنوعان هميشه بايد بسوزند و بسازند

در طول زندگی آدمها سر راه هم قرار میگیرند، شاید بهم علاقه مند بشوند. دو نفر آدم مثل تکه های چینی شکسته هستند یا مثل دوسیم یک ساز. این دو نفر، این دو تکه یک چینی شکسته، لبه های یک شکلی ندارند. اگه این شکستگی ها شبیه هم باشند میتوان با اندکی چسب آنها را بهم چسباند و محکم در کنار هم قرار بگیرند. اگر لبه های این شکستگی شبیه هم نباشد باید با چسب زیاد فضای بین این دو را پر کرد که استحکام چندانی نخواهد داشت. همیشه باید احتیاط کرد که این دو تکه از هم جدا نشوند. آدمها مثل سیمهای یک سازند، اگر کوک این دو سیم درست نباشد اگر فرکانس و ارتعاش برابر نداشته باشند با به صدا در امدن یکی، دیگر به حرکت و ایجاد صدا در نمیآید. اگر فرکانس برابر داشته باشند حرکت و ارتعاش یکی دیگری را به حرکت در می اورد و میشود جانا سخن از زبان ما میگویی.